De Machinist werd neergezet om een stad weer op gang te helpen.
Vandaag is het een plek om te zijn.
De Machinist werd neergezet om een stad weer op gang te helpen. Vandaag is het een plek om te zijn.
Het Grand Café als hart: open, laagdrempelig en de dag door in beweging. ‘s Avonds verschuift het tempo naar het Restaurant, waar de tijd mag uitrekken, gerechten vragen om aandacht en gesprekken blijven duren. En ‘s zomers is daar Viskantine aan het water, met open keuken, vuur en sfeer tot in het late uur.
Alle ruimte, één geheel.
Voor werk. Voor stilstaan.
Voor werk. Voor stilstaan.
Voor vieren. Voor elkaar.
Het Grand Café als hart: open, laagdrempelig en de dag door in beweging. ‘s Avonds verschuift het tempo naar het Restaurant, waar de tijd mag uitrekken, gerechten vragen om aandacht en gesprekken blijven duren. En ‘s zomers is daar Viskantine aan het water, met open keuken, vuur en sfeer tot in het late uur.
Alle ruimte, één geheel.
Voor werk. Voor stilstaan. Voor vieren. Voor elkaar.
Voor werk. Voor stilstaan. Voor vieren. Voor elkaar.
GRAND CAFÉ
RESTAURANT
VISKANTINE
FEESTEN
TROUWEN
ZAKELIJK
GRAND CAFÉ
RESTAURANT
VISKANTINE
FEESTEN
TROUWEN
ZAKELIJK
GRAND CAFÉ
RESTAURANT
VISKANTINE
FEESTEN
TROUWEN
ZAKELIJK
GRAND CAFÉ
RESTAURANT
VISKANTINE
FEESTEN
TROUWEN
ZAKELIJK
Gebouwd om te werken.
Nog altijd een plek om te zijn.
Aan de Coolhaven stond hier vanaf 1949 de Machinistenschool, de eerste school van de wederopbouw. Rotterdam moest weer op gang komen. De haven voorop. En daar waren vakmensen voor nodig. Hier leerden generaties leerlingen hoe je een schip draaiende houdt. In klaslokalen en werkplaatsen, waar denken en doen samenkomen.
De school vertrok in 2005, maar het gebouw verloor zijn rol niet. Wat bleef, mocht blijven in onze huidige Machinist. Omdat sommige dingen sterker worden door ze niet te veranderen.